Məni “kəççi qızı” deyə çağıranlar düşünürlər ki, bu söz məni kiçildəcək. Halbuki, dağ keçisinin inadında, sərt qayaları aşan ayaqlarında bir azadlıq var. Mən o azadlığın qızıyam. Şəhərin dar küçələrində nəfəsini itirənlər bilməz ki, dağın havası insanın ruhunu açır, sözün qanadlarını böyüdür.
Mənim uğurlarım – yazdığım kitablar, poeziya, ictimai tədbirlər – hamısı o “kəççi qızı” inadından doğub. Çünki dağ keçisi zirvəyə qalxmaqdan vaz keçməz. Mən də vaz keçmədim. Beton divarların arasında sıxılan şəhərli ruhun əksinə, mən dağların sərtliyindən güc aldım, baharın çiçəklərindən ümid topladım.
Mən inək də sağıram, qaloş da geyinirəm. Dırnaqlarım laksız, üzüm silkonsuz, saçlarım keratinsizdir deyə fəxr edirəm. Mən təbiiliyin simvoluyam. Kəndlərdə nümunəyəm – inqilab etmiş, məqsədinə çatmış, intellektual səviyyəmin şəhərlilərdən geri olmadığını sübut etmiş bir gəncəm. Fəxr edirəm kəndimlə, kəndli olmağımla…
“Kəççi qızı” deyənlər bilmirlər ki, bu ad mənim üçün damğa deyil, simvoldur. Təbiətin qızı olmaq -baharın azadlığına, yazın nəfəsinə, dağın səsinə bağlı olmaq deməkdir. Mənim sözlərim də o səsdən doğur, o nəfəsdən yazılır.
Mən kəççi qızıyam, çünki dağların azad nəfəsi ilə yazıram. Və bu nəfəs şəhərin darısqal divarlarını aşır, azadlığın, ümidin, yüksəlişin səsini gətirir.
İnsan harda olmasından yox kim olmasından asılıdır. Kimliyimlə, mənliyimlə çoxlarına örnək göstərilirəm deyə, bəziləri həzm edə bilmir.
Təəssüflər olsun ki, hər kəsin baxış bucağı düz olmur. Kor bucaq altından baxanlar da var. Hələ kökaltından çıxa bilməyənləri demirəm…
Arzu Əyyarqızı
